تمام شبهای نارونی من

شب شصت و شش:

madadiyan — Sat, 31 Oct 2009 21:59:18 GMT

دیروز با تیما و آرشه و برادر تیما به استخر رفتیم.بعد مدتها و حتی می خوام بگم سالها بود که استخر می رفتم.از محوطه پشت استخر صدای یکی از ترانه های قدیمی مهر پویا میومد:

آسمان می گرید امشب

ساز من می نالد امشب

او خبردارد که دیگر اشگ من ماتم گرفته

او خبر دارد که دیگر ناله ام پایان گرفته.....

استخر بزرگ گرم قشنگ و لذت بخش بود.فرو رفتن توی گرمای آب و فقط به شنا کردن و آب بودن محیط اطراف فکر کردن تمام خستگی ها و کرختی های روحی و کوفتگی بدن رو از از تن به در کردن فقط برای یکی دو ساعت!!!...

پیش خودم فکر کردم وقتی ذاخازی خاومد بیارمش اینجا و لی خیلی زود پشیمون شدم چون ذاخاری نمی تونست ممکن بود با دیدن این حجک آإ یاد فوت دردناک پدرش بیفته.

یاد ادنا افتادم که چقدر عاشق شنا کردن و سوارکاری بود.مادرم همیشه برای آلودگی آبها نگران بود.

ادنا دلم برات خیلی تنگ شده.چقدر سخته بدونی که دیگه هیچوقت نمی تونی ببینیش.

تو پست بعدی در مورد هالووین می نویسم.

هالوین پارسال ادنا زنده بود.......

شب نارونی همه بخیر.

شب شصت و پنج:

madadiyan — Sun, 25 Oct 2009 21:02:56 GMT

سلامی نارونی.

امسال هم مثل پارسال به دلیل گرفتاری های شدید شغلی و و غصه هرگز نبودن ادنا موفق نشدم این پست مهم رو روز یکم مهر بنویسم برای این موضوع از همسر عزیزم واقعا معذرت می خوام.ضمن اینکه روز یکم مهر و یک هفته بعد اون صد در صد اومدن ذاخاری قطعی شده بود اما نشد.مسلما چند هفته یا چند ماه دیگه طول میکشه تا بیاد.بهر حال زمانش مشخص نیست.

برای نارون روسری رو که مدتها دنبال طرحش می گشت و پیدا نمی کرد( البته منم پیدا نکردم اما شبیه شو پیدا کردم) خریدم.

صبح ساعتی زودتر از نارون بیدار شدم .تصمیم گرفتم با تدارک دیدن صبحانه مفصلی این روز رو بهش تبریک بگم.سوسیس سرخ کرده نان تازه و پنیر خامه ایی شیر کره. آب پرتقال و قهوه خوشبویی که نمی دونم چرا طعمش اون روز به خوبی هر روز نشده بود.میخواستم گل هم بخرم اما صبح به اون زودی گلفروشی باز نبود.نارون با بوی این صبحانه لذیذ بیدار شد و به آشپزخونه اومد.وقتی منو دید خیلی تعجب کرد.بوسیدمش و این روز خجسته رو بهش تبریک گفتم.خیلی خوشحال شده بود.دور میز می چرخید و ذوق می کرد.گفت: چه خوبه یه روز صبح بیدارشی و میبینی میز صبحانه چیده شده و مسولیتت کمتر شده.

با هم صبحانه خوردیم و نارون روسری شو همراه خودش برد که رسید مدرسه لباس عوض کنه و سر کلاس بپوشه.مدیر دبیرستان زن روشن فکر و مهربونیه و معتقده برای نشاط و تنوع روحی دانش آموزان بهتره معلمها سر کلاس روسری رنگی یا مقنعه های رنگی اما کاملا محجبه و پوشیده بپوشن.البته ته دلم هم میدونستم که به نارون کاری ندارن.چون فقط نارون و یک معلم دیگه مسیحی هستن.

نزدیکی های غروب بود نارون به من زنگ زد و گفت زودتر بیام خونه.مادرم گفته امشب باید منزلشون بریم.کمی ناراحت شدم.در تمام مدت روز داشتم به این فکر می کردم که پارسال در این روز با اینکه ادنا ایران نبود اما زنده بوددلم میخواست از این روز لذت ببرم اما تلفن مادرم نگرانم کرده بود..خلاصه کمی زودتر اومدم خونه و نارون گفت مادرم مارو شام منزلشون دعوت کرده.هیچ خوشم نمی یومد برم اما میدونستم مادر می رنجه و پدرم هم کلی غرغر می کنه.رفتیم و محض احنیاط گیبل رو هراهمون نبردم.

مادرم با همدستی نارون کیک قرمز خوشگلی که مشاهده می کنید تهیه کرده بود و پدر هم ناپرهیزی فرموده دستور پخت شام رو داده بود.

مادرم چنان محکم بغلم کرد که انگار بعد سالها منو میبینه.گفت من تحمل دوری بچه هامو ندارم ادنا رفت کافیه.دلم گرفت و اینقدر ناراحت شدم که دلم میخواست یه گوشه خوت پیدا کنم و گریه کنم.

با اینکه شب خوبی بود و خوش گذشت اما حرف مادر و اینکه هنوز داغ ادنا رو بر دل داره ناراحتم کردواین باعث شد نه از غذا لذت ببرم نه از کیک قرمز خوشگل.پدرم دستمو محکم فشار داد و ته چشماش اشگاشو میدیدم. با تحکم تلخ همیشگی اش گفت بیشتر بما سر بزن.

بوضوح مشخص بود دلشون شدید برای ادنا گرفته.موقع برگشتن توی اتوبان خنک و تا حدی مرطوب نارون سکوت کرده بود و چیزی نمی گفت.نتونستم جلو بغضمو بگیرم......ادنا... ای کاش هنوز تو پارسال بودیم.کاش می تونستم بازم ببینمت.تو حتی توی عروسی منم نبودی.موقع عروسیم از ایران رفتی......دلم برات خیلی تنگ شده......

شب نارونی همه بخیر.

از مادر و پدرم برای زحمات اون شبشون ممنونم .

شب شصت و چهار:

madadiyan — Sat, 17 Oct 2009 21:26:57 GMT

سلام نارونی.

صبح امروز کلیپ و آهنگ جدید آریانی ها رو دانلود کردم و در این فکر بودم که بدون نینف بالاخره گروه موفق شد ترانه قشنگ تری نسبت به گل اومد بهار اومد بسازه.ناهار جای شما سبز الویه خوردیم.همسر ادوین قول داده بود ناهار امروزمونو برامون آشپزی کنه و الویه خوشمزه ایی درست کرده بود و جای شما خالی ناهار حسابی چسبید.

اما.........

بعد ناهار بود که کلی همه سر به سر ادوین گذاشتن و خندیدن و اذیتش کردن و خلاصه قرار شد دیگه بریم دنبال کارمون.یک نسکافه گرم خوشبو ریخته بودم نشسته بودم پشت میز و مدام بیت آخر ترانه آریان رو زیر لب زمزمه می کردم که سر و صدای آرشه و ادوین بلند شد.

بعد اونا یه لیوان از دست تیما زمین خورد و خرد شد که اینم به نوبه خودش شوکی بود!!!

تازه اومده بودم تمرکز کنم و با حواس جمع بنویسم که یهو کل ساختمون شروع کرد لرزیدن و شاید به نیم دقیقه هم نکشید که آروم گرفت.بلافاصله همه به خونه و خاواده زنگ زدیم. به موبایل نارون زنگ زدم می گفت چیزی حس نکردم.اما همکاراش بهش زنگ زده بودند و احوالشو پرسیده بودند.مدرسه شونم خیلی شلوغ بود صدای جیغ و ویغ دخترا به گوش می سرید.یکی از همکارام که اریانیه گفت زلزله آVیانی بود آریان با این ترانه و کلیپ قشنگی که ساخته زلزله ایی بپا کرده.!!!!

توروخدا اینقدر غر به جونم نزنین چرا دیر آپ می کنی.بخدا فرصت کنم و برسم آپ می کنم حتما.

شب ناونی هممون به دور از زلزله باشه

آمین....!

شب شصت و سه:

madadiyan — Thu, 08 Oct 2009 10:53:18 GMT

سلام نارونی:

قرار بود توی این پست از جشن تولد تیما بنویسم.وقتی تیما به ایران برگشت خیلی خوشحال شدیم هممون.اینکه تیما یکی از افراد شوخ و شیطون توی موسس هست و همه اش سر به سر همه میذاره و با همه شوخی میکنه.تیما واقعا مهربون و دوست داشتنیه.مث برادرم دوستت دارم تیما.

برای تولدش توی موسسه همکارا و من و ادوین و جمعی از هنرجوهاش گرفتیم براش.از وقتی من دیگه به سر کلاس نمیرم و تیما عهدده دار مسولیت من شده هنرجوها خیلی باهاش صمیمی شدن و دوستش دارن.

این کیک تولد تیما بود.

هنرجوها اصرار داشتن تیما از رنگ سفید خوشش میاد و براش این کیک رو این طرحی خریدند که بیشتر رنگ سفید درش به کار رفته.

البته اگر قبلش از من پرسیده بودند می گفتم که تیما رنگ بنفش (انواع بنفش) و خیلی دوست داره و خوشش میاد.

جمیعا همه پول روی هم گذاشته بودیم و یه لبتاب برای تیما خریدیم.چنان از دیدنش ذوق کرد و خوشحال شد که انگار بچمون در عمرش دستش به کامپیوتر از هر نوعی نخورده.

چون داشت به ساعت ده شب نزدیک می شدیم و هنرجوها باید زود می رفتن رفتیم بع رستوران و اونجا شام خوردیم.تیما می گفت امشب از خوشحالی خوابم نمی بره.

شب خوبی بود و خوش گذشت.همیشه دیدن شادی دیگران لذت بخشه.اما....

ته دلم هیچی برام لذت بهش به معنای واقعی نیست هنوز داغ سنگین ادنا آروم نشده تو لدم.دلم یه ذره شده برای دیدن روی ماه ذاخاری.تصور اینکه روزی تیما هم از پیشمون میره مث روز اولی که برادرام ادنا و آندره از پيشمون ذفتن..... روزي كه نينف رفت....علي حشمتي رفت....و خيلي هاي ديگه.

چيزي كه گلوي ادمو سنگين ميكنه از بغض اينه كه همه اونايي كه رفتن بهر حال هرجايي كه هستن وجود دارن و نشونه هايي ازشون تو اينترنت ميبينيم با مثلا نامه مينويسن و تلفن ميكنن و شايد بتونن روزي بيان و خانواده هاشونو ببينن اما ادنا.....اون ديگه هيچوقت نميشه ديد.هيچوقت.

اميدوارم هميشه و هميشه بتونيم جشن تولدهاي قشنگ و خوب براي تيما بگيريم.تيماي عزيزم اميدوارم هميشه به همه ي آرزوهاي خوب و قشنگت برسي.ميوارم نبينم روزي رو كه ازم دور بشي.هرچند كه اين اتفاق ممكنه به زودي بيفته....

شب ناروني همگي بخير.

شب شصت و دو:

madadiyan — Sat, 03 Oct 2009 22:05:50 GMT

سلامی نارونی:

خیلی زودتر میخواستم بیام بنویسم اما تا من تصمیم می گرفتم بیام اینجا بلاگفا هی مسخره بازی در میاورد.اونم دو روز پشت سر هم.دیگه شورشو در آورده بود.هر بار می خواستم بازش کنم مدام ارور میداد و باز نمی کرد.بلاگفا که درست شد. تازه هفته ایی پر از حادثه های اینترنتی شروع شد.اول در پی یک جریان فیزیکی به علت سقوط یک فروند کتاب روی سی دی رام سی دی رام زیبای کامپیوترم به دو نیم تکه گشت!!!.

یک سی دی از توش در اوردم و داشتم سی دی دوم رو از رو میز برمی داشتم توش بذارم که یک کتاب فرهنگ لغت سنگین و زمخت روی سی دی رام افتاد و اوو با خودش کند و پرت شد رو زمین.صدایی داد که خودم نارون نارنج و همکار نارون که مهمان ما بودند حدودا نیم وجب پریدن هوا.

سی دی رامم.....

من هم میخواستم به زودی کامپیوترمو ببرم برای ارتقا سیستم و یه وندوز جدید.حالا با مکافات مجبور شدم اطلاعات هارد رو بریزم تو فلش و با رایتر تنها سی دی نگاه کنم و بعد اینکه هارد خالی شد کامپیوتر رو بردم درست کردند و یک دی وی دی رام نو هم براش خریدم.امید که اینبار عقل حاکم به رفتارمان باشد با لایمت رفتار کنیم با کمپیوتر!!!بعد درست شدن ویندوز نصب انواع برنامه روش مودم شروع کرد به اذیت کردن و اینترنتم رو چند روزی از کار انداخت.مودم رو بردم شرکت ایران نت. کلی هم غر زدم سرشون بعد اومدم خونه و خلاصه بعد سه روز دوباره ای دی اس ال رو راه انداختم.

حالا امیدوارم دیگه مشکلی برای کامپیوتر پیش نیاد بشینیم به کار و زندگیمون برسیم.تیما برگشت به ایران و از بازگشت ایشون بسیار خوشحال شدند همکاران مدیر خودم همسرش و ....حتی گیبل هم خوشحال شد.برای تیما جشن تولد گرفتیم دوبار یکی در منزل یکی در شرکت.کوفتت نشه تیما همه یه بار تولد می گیرن تو دو بار گرفتی.الان دارم از خستگی و نفس تنگی میمیرم بعدا تو پست بعدی مفصل می نویسم و جوا نظرات پر مهر همه دوستای عزیزم رو میدم.

شب نارونی همه خوش و پر اکسیژن باد.

شب شصت و یکم:

madadiyan — Mon, 21 Sep 2009 22:25:18 GMT

سلام نارونی:

تا به حال تا به این سن و سال با این همه رمضون هایی که گذشته نشده بود برای افطار جایی دعوت بشم.یعنی پای سفره افطار بشینم.زمضون دعا خوندنش رو خیلی دوست دارم.واقعا به ادم آرامش می ده به قول یکی حتی اگر هم مستجاب نشه دعا خوندن قشنگه و آدمو آروم می کنه.

علی یکی از هنرجوهام که الان خیلی وقته باهاش کلاس نداشتمو و ندارم.برام به یکی از دوستان پیغام داده بود ککه بهش زنگ بزنم.منم زنگ زدمو و من و نارون رو برای افطار منزلشون دعوت کرده بود.اولش جا خوردم.اون که می دونست من مسیحی هستم.نارون گفت خب حتما برای شام دعوت کرده بیا بریم.حقیقتش اصلا خوشم نمیومد و کلا حوصله هم نداشتم برم.بعد فوت ادنا دل و دماغی برای هیچ کاری ندارم.بهر حال به زور سر و کله ایی مرتب کردم و رفتیم منزلشون.

روی میز سفره رنگارنگی چیده بود و قبل افطار او کمی دعا خوند.بعد کتاب قآن رو باز کرد و با صوت سوره بسیار زیبایی رو خنود .سوزی صدای علی داشت که نمیدونم چرا نتونستم جلوی خودمو بگیرم بغضم ترکید و کمی بی صدا گریه کردم.یاد ادنا بودم.علی و نارون که پای سفره بودند هیچی نگفتند و خوشبختانه همسرش رته بود جواب تلفن رو بده.

بعد قرائت قران باز کمی دعا خوندیم و افطار شد.همسرش با سلیقه و مهربون آش رشته خورش قیمه کوکو سبزی پخته بود.خیلی اشتها نداشتم دلم میخواست علی ساعتها با صدای دلنشینش برام از کتاب قرآن سوره های قشنگشو بخونه. اما روم نشد ازش بخوام.هرچند که اگرم قبول می کرد من نمی تونستم جلو گریه هامو بگیرم.شب خوبی بود خوش گذشت.به هوس افتادم برم یک کتاب قرآن جیبی بخرم. کوچولو.همیشه پیشم باشه اما کمی می ترسم.اگه آرا و پدرم بفهمن......!

شب نارونی همه بخیر.

شب شصت:

madadiyan — Mon, 14 Sep 2009 21:58:18 GMT

سلام نارونی:

هفته پیش یه روز غروب نزدیک افطار که تلوزیون روشن بود و و داشت اذان پخش می شد دوباره به شدت احساس دلتنگ کردم و یاد ادنا افتادم. همین حین زنگ زدند و نارون در رو باز کرد.

یکی از همسایه ها بودش که یک کاسه آش نذری آورده بود این آش منو خیلی یاد دوران کودکیمون انداخت روزای سر زمستون که برف می بارید و کلاسها سرد بودن و بعد مدرسه بهمون آش میدادند.اندازه یه کاسه خیلی کوچولو.

یاد یکی از هم کلاسیهام بودم که خانواده بسیار فقیری داشت و سر و وضع مرتبی نداشت.همیشه لباساش نامرتب و کثیف بود و زنگ های تفریح هیچوقت خوراکی برای خوردن نداشت.همشه تنها بود و هیچ دوستی هم نداشت.

عاشق دبیر ورزشمون بود و معلم ورزشمونو خیلی دوست داشت.من وقتی دبستان بودم معلم ورزشمون کسی بجز معلم اصلی خودمون بود.

اسم همکلاسیم محمد بود.یادم نیست درست اون اوایلش چی بهم گفتیم با هم دوست شدیم و صمیمی اما یادمه دیدم وقتی دیگ آش رو تو راهرو اوردند و یکی یکی صف کشیدیم و معلم بهداشت با پیش بند سفید آش یه ملاقه آش واسه هر کس می کشید وقتی برای محمد کشید با چنان ولعی غذاش رو میخورد که نمی دونم چرا دیگه آش میلم نمی کشد گفتم محمد من آش دوست ندارم بیا تو بخور.

گفت هوا سرده خودت چی؟ گفتم آخه من دوست ندارم. این اغاز دوستیمون بود قبل از اینکه با تیما دوست شم محمد دوست صمیمی من شد.البته ارتباطمون در حد همون مدرسه و کلاس بود.من رفتم نشستم کنار محمد.زنگهای تفریح با هم بودیم براش یه لیوان تمیز بردم و بهش گفتم برای اینکه منفی انظباطی نگیره و از انظباطش کم نکنن با لیوان اب بخوره.

با هم دیگه زنگ تفریح خوراکی میخوردیم از کتابخونه کتاب میگرفتیم گاهی اگه درس نداشتیم تو حیاط زنگ تفریح با هم بازی میکردیم و خلاصه با هم بودیم.

با اینکه خیلی کوچیک بودم اما می دیدم دوست ها و همکلاسیهام و حتی اونایی که مال کلاسای دیگه بودن یه جورعجیبی من رو نگاه میکردند. اما واسه من مهم نبود.چون محمد سر و وضع مرتبی نداشت کسی باهاش دوست نمی شد اما واسه من این مهم بودش که محمد مهربون بود و من عاشق خنده هاش بودم.وقتی از ته دل میخندید.

هنوزم عمق نگاه تلخ و تحقیر امیز و متعجب بچه های دبستان تو ذهنم مونده.نم دونم چرا از یادم نرفته.... اون نگاه ها......

به نظر شما من کار بدی کرده بودم؟

لباس و موهای شونه کرده و پول تو جیبی و کیف قشنگ مدرسه و کفشهای براق فقط ظاهر ما بدن ما رو می پوشونه.همون بدنی که خدای ما اونو افریده . برای هممون یکسان یک جور.از گوشت و پوست و رگ و استخوان. اما میزان وجدان محبت و معرفت و شعور رو در باطنمون به یک اندازه قرار نداده.تنها تفاوت همه آدمها در اینه.و الا چه خوش پوش باشی چه بد پوش مهم قلبته که باید همه رو یه جور ببینه و دوست داشته باشه.البته به جز یه سری ادمای حروم خور نامرد که کم هم نیستن تو جامعه.

قلبی که خدا گذاشت تو سینه همه آدما چه پشت لباس ابریشمی مخفی باشه چه پشت یه لا پرهن چرک مهم محبت اش هست ه چیز دیگه بذار هی نگاه های سوزنده شونو بمن بدوزن من که هیچوقت نفهمیدم چرا؟

سال بعد محمد رفت از مدرسه ما نمیدونم کجا دیگه ندیدمش هیچوقت دلش نمیخواست بدونم خون اش کجاست منم اصرار نمیکردم.

امیوارم هر جایی که هست همه باهاش مهربون باشن و دوستش داشته باشن و تنش سالم باشه.

** ظهر سه ساعت خوابیدم الان خوابم نمیاد برم کپه مرگمو بذارم زمین ببینم خوابم می بره یا نه**

شب نارونی همگی بخیر.

محمد عزیزم شب نارونی تو هم بخیر.

شب پنجاه و نه:

madadiyan — Fri, 11 Sep 2009 22:35:57 GMT

سلام نارونی:

امروز جمعه بیست شهریور ماه تولد دوست و برادر خوب و مهربونم تیما ی عزیزم هستش.

تیما جونی تولد خوشگلت مبارک باشه.امسال تیمای مهربون ما پیش ما نبود واسه تولدش اما به محض اینکه برگرده باید شیرینی تولدشو بما بده. بعدشم بیاد و کادو های خوشگلشو ازمون بگیره اگه میتونه البته!!!!

پارسال برای تیما توی شرکت تولد گرفتیم.شمع هاشو فوت کرد و خودشم اخر از همه کیک خورد و ما هممون با هم یک جا بهش هدیه دادیم.بعدشم همه با هم برای شمام به رستوران رفتیم.

امیدوارم همیشه شاهد تولد های شاد تیما ی مهربونم باشم دوستی که از سال آخر دبستان با من همراه بوده تا دانشگاه و تا الان که مث یک برادر کنارم بوده.دلم برات تنگیده بسی تیما.

این روز شیرین رو به همسر مهربون تیما هم تریک میگم.

ایشالا تا دو هفته دیگه هم تیما برمی گرده ایران و هم... ذاخاری میاد...

از همه ممنونم به خاطر محبتهاشونسعی میکنم آروم آروم برگردم به روال سابق زندگی اگر ادوه نبود ادنا ذاره!!!.

شب و روز همگی نارونی باشه

شب پنجاه و هشت:

madadiyan — Tue, 04 Aug 2009 22:02:18 GMT

روزها دارن تکراری و سرد و بی روح میگذرن.قراره حدود یک ماه دیگه ذاخاری بیادش ایران.نمیدونم وقتی ببینمش چه حالی میشم.بدتر از من مادر پدرم.نارون هی میگه نباید جلوش گریه کنی.باید مقاوم باشی.خیلی میخوام سعی کنم اما نمی تونم....

روزهام روزهای زندگی که با وجود بدن نیمه سالمم و زندگی اروم و گیبل و نارون سپری میشد حالا شده به غمکده که نفس کشیدنم برام سخت شده.محاله جایی میرم ادنا نیاد جلو چشمم.تو خیابون که راه میرم انگار میخوام تو صورت مردم دنبالش بگردم.حوصله حرف زدن و خندیدن ندارم.به کامپیوتر دست نمیزنم مگه کار اداری شرکت باشه و سراغ تلوزیون اصلا نمیرم.

کلاسهامو واگذار کردم به یکی از همکارام.اصلا نمیتونم رو تدریسم مخصوصا عملیش تمرکز کنم.نمی فهمم شب و روز داره چه طوری میگذره. از غذا خوردن و طعم غذا چیزی نمی فهمم.فقط چیزی میخورم سیر شده باشم.محاله ممکنه بخوابم و توی خواب ادنا رو خواب نبینم.حتی تحمل ندارم عکسهاشو اخرینهایی که تو ایران گرفتیم رو ببینم.دیوونه میشم نمیتونم تحمل کنم.شبها زیر پتو میلرزم از گریه نفسم بند میره و به سرفه میفتم.میپرم بیرون از تخت نارون و بیدار نکنم...کتاب نمایشنامه هامو باز میکنم و فقط بهش خیره میشم نوشته ها و جملات و کلماتو میبینم اما فقط نگاهشون میکنم نه چیزی میخونم نه می فهمم.اصلا تمرکز حواس درست و حسابی ندارم چیزی بنویسم.فقط با خودکارم روی کاغذ خطهای کج و کوله میکشم که با حال و احوال خودم جور در بیاد..........

چقدر زندگی تلخ شد یهو چقدر سخت شد چقدر سرد شد....دارم میمیرم

ادنا...داداشی....مهربونم......

شب پنجاه و هفت:

madadiyan — Sun, 19 Jul 2009 20:05:18 GMT

توی ساحل زیر یک سقف ایستادم هوا ابریه و مرطوب.دریا وحشی و خشمگین و سرد روبه رومه.موجها مث هیولا تنوره میکشن و وحشی به ساحل می کوبن و کف میشه و بر می گردن تو دریای تند و عصبی.دریا ساحل کثیفی داره کیسه زباله و آشغال و تکه های استخوان و پلاستیک.آب چرک و گل آلود و کثیفی محکم میریزه رو ساحل و بر میگرده تو دریا.برادرم کنار ساحل دراز کشیده و یه متکا یا چیزی شبیه اون گذاشته زیر سرش.روبرو ساحل خونه ی مرحوم پدر بزگم رو میبینم با حیاط خیلی بزرگ و استخر گل آلودشون که هیچوقت تمیزش نمی کردن.

موج سنگین و خشمگین مدام میخوره به ساحل و بر میگرده تو دریا.نزدیکه خیس بشم میکشم عقب تر.

تو ساحل میدوم و حس می کنم به جای ماسه گل لای جلو دریا زمین رو پوشونده.می خوام بگم برادرم هم بلند شه بیاد عقب نمیتونم...صدام در نمیاد نفسم تنگ میشه.چه سخته نفس کشیدن.ریه هام پره از هوا الانه پاره میشه هر نفسی که میکشم نگه اش میدارم بازدم اش خیلی کمه.می گردم دنبال اسپری ام نمی دونم کجاست.برادرم داره رو موهای سرش دست میکشه و پاهاشو تکون میده و همونجوری دراز کشیده روبه رو ساحل.هوا داره تاریک میشه و یهو میبینم داره بارون ریز تندی میباره.دم غروبه.همون غروب تلخ و دلگیر....همون غروب شوم...همون غروبی که دنیا خالی شد برام...حس میکنم سینه ام پر از هوا شده و پف کرده.چقدر نفس کشیدن سخته...موجهای بزگ و سنگین به ساحل میخوره و پخش میشه ...پر از گل لای و یهو ادنا زیر یکی از همین موجهای بزرگ و سنگین پر از گل و لای و آب کثیف و پر از کف دستهاشو رو موهاش تکون می ده.آب میاد رو صورت برادرم و تمام بدنشو آب گل لود کثیفی پر میکنه و باز برمیگرده تو دریا. شروع میکنم توی ساحل موازات دریا به دویدن.بغض میکنم برای ادنا و یهو میبینم که دیگه نیست وجود نداره نیستش نه خودش نه متکاش.....

چقدر سینه ام سنگین شده و نفس کشیدن سخته صدای نفسهای خودم رو خیلی بهتر از شلوغیای اطرافم میشنوم.با سرعت بیشتری میدوم و تو حیاط خونه بابا بزرگ دختر عمو و زن عموم رو میبینم میخندن و میگن چیو داری قایم میکنی از مابگو.دنبالم میکنن و با هیجان و ناراحتی که نمیخوام بفهمن مشکلم چیه تو باغچه میدوم.نمی تونم بهشون بگم ادنا محو شداز لب دریا.

حین دویدن پسر بچه کوچولویی میبینم که مسیر قدمهای تند منو با چشمای متعجبش دنبال میکنه صدای زن عمو و دخترشو میشنوم الان میایم فکر کردی میتونی در بری..دارن شوخی میکنن.دیگه نمی تونم نفس بکشم و با یه تکون محکم از خواب می پرم...سینم به حد انفجار پر از هوا شده هر چی نفس کشیدم با بازدم کمی بود.بلند میشم میشینم و با نفس درد دار بلندی هوارو از ریهام خارج میکنم. تا میتونم نفس میکشم واسپری رو از کنار بالشم میکشم بیرون و هوای سردشو خالی میکنم تو دهنم ریه و گلوم سرد میشه...

نارون میاد تو اتاق لپمو مبوسه میگه بیدار شدی؟بریم عصرونه بخوریم؟صدای گیبل از اشپزخونه میشنوم.سینم هنوز درد میکنه.نفس میکشم و میرم تو آشپزخونه.....

ادنا........

چند وقت بود این وب رو آپ نکرده بودم فکر کنم حدودا دو ماه.از همه عذر میخوام دیر به نظراتشون جواب دادم.